အခန်း ၃။
ဝါဝါစိုး နှင့် ကျော်ကြီး တို့ လင်မယား ဖြစ်လျှက် နှင့် တယောက် နှင့် တယောက် ဖုံး ဆက်ခ် လုပ် ကြသည့် ပုံစံ ဖြစ်လာကြရတော့သည်။ ကျော်ကြီး က ဝါဝါစိုး အတွေ့အကြုံ တွေ ကို ပြန်ပြောခိုင်းရင်း က ဂွင်းထု သည်။ ဝါဝါစိုး ကလည်း ကျော်ကြီး ကို ပြန်ပြောပြကာ စမြုံ့ပြန်ရင်း ဖြင့် ဒီဂျေ ပွတ်သည်။ နည်းနည်း ကြာတော့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ရမက် တွေမပြေနိုင်ပဲ ဇာတ်လမ်းကို တော့ အနည်းငယ် ရိုးလာသလို ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ ဒါတောင်မှ ကျော်ကြီး က သူသိချင်နေတော အသေးစိတ်အရာများကို မေးသလို၊ ဝါဝါစိုး ကလည်း သူမ ဖီးတက်သလို ပိုပိုသာသာလေး တွေ ဖြည့်စွက်ပြောတတ်လာရသည်။ တနေ့မှာတော့ အမှတ်မထင် ပဲ အမျိုးသားတယောက် နှင့် ဆုံတွေ့ရလေသည်။
သူ့နာမည် က ဇွဲမာန် သူက အင်ဂျင်နီယာ ပေါက်စလေး၊ သူလည်း တခြားမြို့မှာ နေပြီး ဒီတောင်ကြီးမှာ ကန်ထရိုက် အလုပ်တခု လာလုပ်နေသူ။ တညနေ သူ့ဆိုက်ထဲက အလုပ်သမားတယောက် ဒဏ်ရာ ရလာသဖြင့် အရေးပေါ် ရောက်လာခဲ့သည်။ ဝါဝါစိုး က အရေးပေါ်မှာ တာဝန်ကျသည့် အချိန်မို့ ထိုအလုပ်သမား ကို ကုသပေးနေရသဖြင့် ဂျူတီချိန် နောက်ကျမှ ထွက်ရသည်။ သူမ ပစ္စည်း ပစ္စယများ ကို သိမ်းဆည်းပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ လမ်းမကို ထွက်ကာ တက်ဆီ ငှားမည်လုပ်နေစဉ် ပစ်ကပ်ကားလေး တစီး သူမ ရှေ့ ထိုးရပ်လိုက်တာ ကြည့်လိုက်တော့ ဇွဲမာန်၊
“ဆရာမ ဘယ်ဘက်ကို ပြန်ရမှာလဲ ကျွန်တော်လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ”
“အော် ရပါတယ် ကျမ တက်ဆီ နဲ့ ပြန်မှာပါ”
“အာ မဟုတ်တာ ကျွန်တော်တို့လည်း ပြန်ရမယ့်အတူတူ လိုက်ခဲ့ပါ”
ဇွဲမာန်က အတင်း ခေါ်နေတော့ အားနာ သဖြင့် ကားရှေ့ခန်းပေါ်တက်လိုက်ရသည်။ ကားအနောက်ဖက် မှာ အလုပ်သမား လေးတွေ နှစ်ယောက်လောက်ပါသည်။ တယောက်က ခုန က မှ ဆေးရုံမှာ ဆေးထည့် ဆေးပေးထားခဲ့သူ၊ မျက်လုံးပိတ်ကာ မှေးနေသည်။ ဝါဝါစိုး က သူမ နေသည့် နေရာ ပြောပြလိုက်တော့ ဟာ လမ်းကြုံတယ်၊ အလုပ်သမားလေးတွေကို အရင်ချလိုက်ပြီး ဝါဝါစိုးကို လိုက်ပို့မည်ဟု ဆိုသည်။ သူကန်ထရိုက်လုပ်နေသည့် နေရာကိုလည်း ပြလိုက်သေးသည်။ သူ့အလုပ်နေရာမှာ ဝါဝါစိုး လုပ်နေသည့် ဆေးရုံ နှင့် နီးနီးလေး ဖြစ်လေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် ဇွဲမာန် နှင့် ဝါဝါစိုး ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။ ဇွဲမာန်မှာ တည်တည်ခန့်ခန့် ဖြစ်ပြီး အခွင့်အရေးမယူ တတ်သည်ကို သိလာရသဖြင့် ဝါဝါစိုး က ပိုပြီး ခင်မင်ခဲ့ကြသလို တစ်ယောက် အကြောင်းလည်း တစ်ယောက် သိလာခဲ့ကြရသည်။ ဇွဲမာန်မှာ အိမ်ထောင် နှင့် ကလေး တယောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး ဝါဝါစိုး ထက်ပင် အခြေအနေဆိုးတာက သူ့ အိမ်သို့ သုံးလ လောက်မှ တခေါက် ပြန်ရောက်သည်ဟု ဆိုလေသည်။
ဝါဝါစိုး က ဖွဲမန်အကြောင်းကို သူမ ယောက်ျား အားပြောပြတော့ ယောက်ျား ဖြစ်သူ ကျော်ကြီးမှာ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားရလေသည်။ ဖွဲမန်က အလုပ်က အပြန် ကြုံတိုင်း သူမ အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးကြောင်း အားနာ သဖြင့် သူမ က တခါတလေ ငြင်းကြောင်း ပြောပြလေသည်။ ကျော်ကြီးက ဘာလို့ ငြင်းရတာလည်း ကိုယ်လည်း တက္ကစီ ဖိုးသက်သာ၊ အန္တရာယ်လည်း ကင်းသဖြင့် ဇွဲမာန် နှင့်သာ လိုက်ဖို့ ပြောလေသည်။ ဝါဝါစိုး ကလည်း ကျော်ကြီး ဘယ်လမ်းကြောင်းကို ဦးတည်နေမှန်း ရိပ်မိလေသည်။ ဇွဲမာန်မှာ ရုပ်ရည် သနားကမား နှင့် ကိုယ်လုံး ကိုယ်ထည်လေးလည်း ကြံ့ကြံ့ခိုင်ခိုင် ရှိလေရာ ဝါဝါစိုး မှာလည်း တခါတရံတော့ စိတ်ကူးယဉ်မိသည်။ သို့သော်လည်း အိမ်ထောင်သည်မို့ သူများ ယောက်ျား ကို ဆွဲမစားချင်ပေ။ဇွဲမာန် ကလည်း သူမ ကို တည်တည်တန့်တန့် နှင့် လေးလေးစားစား ဆက်ဆံသည်မို့ သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း ဇွဲမာန်ကို လေးစားမိလေသည်။ သို့သော်လည်း သူမ ခင်ပွန်း စိတ်ကြွအောင် တခါတလေ တော့ ပိုပိုသာသာလေးတွေ ပြောမိလေသည်။
“ချစ် ကလည်း အဲဒီဘဲက ချစ်ကို နည်းနည်းလေးတောင် မျက်လုံး ကစားဘူးလား၊ မောင်တော့ မယုံပါဘူးကွာ၊ ချစ်လို ဆက်ဆီကျတဲ့ ဆော်မျိုး ဆို အဲဒီအရွယ်ဘဲ တွေ မပြောနဲ့ အကိုအောင် တွေတောင် လိုက်ငေးကြည့်ရတာ မောင် ခနခန ကြုံဖူးတာပဲဟာ”
“အင်း ကြည့်တော့ ကြည့်တာပေါ့ မောင်ရာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အိန္ဒြေထိန်း တယ်၊ စကဒ်အကွဲတွေ၊ အတိုတွေ ဝတ် ထားတဲ့ နေ့ ဆိုရင်တော့ ခိုးခိုး ကြည့်တာ သတိထားမိတယ်။ ချစ်ကလည်း သူရှက်သွားမှာ စိုးလို့ မသိချင်ယောင် ဆောင်ပေးလိုက်တယ်လေ”
“ချစ်ကလည်း ကွာ သူများ စိတ်နည်းနည်းပါးပါး ချမ်းသာ သွားအောင် နည်းနည်းလေး တော့ ရှိုးလိုက်ပေါ့ သူ့ အတွက် တက္ကစီ ခလို့ သဘောထားလိုက်ပေါ့ ခိခိ”
“မောင်နော် ဘာလဲ ချစ်ကို ဇွဲမာန် နဲ့ ဖြစ်စေချင်တာလား၊ လူ ကို တခါတည်း ဟိုပြခိုင်း ဒီပြခိုင်းနဲ့”
“အာ ချစ်ကလည်း ကွာ ချစ်တွက်ပါ၊ ချစ် အလိုးမခံရတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပလဲ ဂျိုးဇက် နဲ့ က နောက်ဆုံး ပဲလေ အဲဒါတောင် တလနီးပါး ရှိသွားပြီ မဟုတ်လား၊ မောင်က ချစ်ကို အရွယ်ရှိတုန်း ကာမ အရသာတွေ အပြည့်အဝ ခံစားစေချင်လို့ပါကွာ”
“တော်ပါ မောင်ရယ် မောင် က ချစ် အတွေ့အကြုံတွေကို နားထောင်ချင်နေတာ မဟုတ်လား ဟွန့်”
“အဲဒါကတော့ ကွာ မောင် က ချစ်ရဲ့ ယောက်ျားလေ၊ ချစ်ဖြစ်ပျက်နေတာတော့ မောင် သိထားသင့်တာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား”
“အမယ် မောင် ကနော် ချစ်ကို မသိဘူးများမှတ်နေလား၊ ဒါနဲ့ ချစ် တို့ ဆေးရုံက ဝန်ထမ်းတွေ ဒီလာမဲ့ ပိတ်ရက် မှာ မန္တလေး ဘက် ဘုရားဖူး ရော အလည်ရော ဆင်းကြမယ် မောင်၊ မောင်က လည်း ရန်ကုန်မှာ မရှိဘူးဆိုတာနဲ့ ချစ် သူတို့ နဲ့ လိုက်မယ်လို့ ပြောထားတယ်”
“အင်း လိုက်သွားလေ၊ ဆရာဝန် ဘဲချောချောလေးတွေ မပါဘူးလား”
“မပါဘူး၊ ဘဲအိုကြီးတွေနဲ့ နပ်စ်မလေးတွေ များတယ်၊ ဆရာဝန်သုံးလေးယောက်ပဲပါမယ်၊ မောင်နော် သူများကို ဘာများ မှတ်နေလဲ ဘဲရှာစရာလား ဟွန့်”
…………….
တကယ်တမ်း ခရီးထွက်ရတော့ ဝါဝါစိုး တယောက် ပျော်နေခဲ့ရပြီး ကျော်ကြီး နှင့် ပြောခဲ့ရတာတွေတောင် သတိ်မရ၊ သူတို့ မှာ အံစာတုံး ခေါ်ကားတစီးလုံး ငှားပြီး သွားကြသည်မို့ လမ်းမှာ တယောက် နှင့် တယောက် နောက်ပြောင် ကျီစယ် ရင်း စတွက်စ် များသော အလုပ်မှ ခေတ္တ ဝေးရာ ရောက်နေကြသည်မို့ ပျော်ရွှင်ပေါ့ပါးနေကြရသည်။ မန္တလေးမှာ ဘုရားစုံဖူးပြီး မေမြို့ ဘက်ကို တက်ကြတော့ လမ်းမှာ ရေကစားသည့် နေရာ သို့ ဝင်ကြသည်။ အချို့ အမျိုးသမီးများ မှာ ရေကူးဝတ်စုံ များဖြင့် ရေထဲ ဆင်းဆော့နေကြသည်မို့ ဝါဝါစိုး လည်း သူမ မှာ ပါလာသည့် ရေကူးဝတ်စုံ ကလေးကို ဝတ်ကာ ဆင်းလေသည်။ သူမ ဝတ်စုံ မှာ အပေါ်အောက် တဆက်ထည်း ဝမ်းပိစ် ဖြစ်သည်။ အရှေ့ပိုင်း ဘရာဇီယာမှ အောက်ပင်တီအထိ တဆက်တည်း ဖြစ်သော်လည်း အနောက်ဘက်မျာတော့ ဘရာဇီယာ ကြိုးနေရာလောက်မှ ပင်တီခါး ရစ်နားအထိ ကို အဝတ်မရှိ ကျောပြောင် နှင့် ဖြစ်လေသည်။ ဖြောင့်စင်း ရှည်လျှားသော ပေါင်တန် တို့ ကြောင့် လူတကာ မျက်စေ့တို့မှာ ဝါဝါစိုး ကိုယ်ပေါ်မှာ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေလေသည်။ အဆိုး ဆုံးမှာ သူတို့ ငှားလာသော ကား ၏ အုံနာ လည်းဖြစ် ဒရိုင်ဘာလည်း ဖြစ်သော ကိုမြသာ ဖြစ်လေသည်။ ကိုမြသာ မှာ အိမ်ထောင်သည် ဖြစ်သော်လည်း ရမက်ကြီးသူ ဖြစ်လေသည်။ အစပိုင်းတော့ ဆေးရုံမှ ဆရာဝန်များ နပ်စ်မ များဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်နှင့် လိုင်းလည်း မနီးသူ များမို့ ကိုယ့်ကပ်စတန်မာ အဖြစ်သာ သဘောထားပြီး တာဝန်ကျေပြွန်အောင်သာ လုပ်ပေးကာ ခပ်တန်းတန်း နေခဲ့သည်။ ယခု ဒေါက်တာ ဝါဝါစိုး ၏ ဖြောင့်စင်း လုံးဝင်း ချောမွတ်နေသည့် ပေါင်တန်များက သူ့ ကို ပြုစားတာ ခံလိုက်ရလေပြီ။ မိန်းမ အကိတ်ကြီးကို ဖြို နေရတာ ကြာပြီမို့ ဒီလို စလင်း သွယ်လျှလျှလေး ဆိုလျှင် အားရ ပါးရ ကိုင်ဆောင့် လိုးလိုက်ရ ခါးတွေ ဘာတွေများ ကျိုးသွားမလား ဆိုသည့် အဆင့်ထိပင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း တွေးမိကာ လီးတောင်လာရသည်။
ကား မောင်း နေသဖြင့် ပူအိုက် ချွေးထွက် ပြီး ယားမှာ စိုးသဖြင့် ပုဆိုးအောက်မှာ အတွင်းခံ ဝတ်လေ့ မရှိသော ကိုမြသာ တယောက် လီးတောင်လာတော့ ဖုံးရဖိရ တအားခက်နေလေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း တနေရာမှာ ထိုင်ပြီး လီးတောင်လာတော့ ပြန်ထ၍ မရ၊ အသာကိုယ့်လက်ကလေးဖြင့် မသိမသာ ဖုံးထားနေရလေသည်။ မျက်လုံး က ခေါ်တော တထောင်အား ကိုတော့ မထိန်းလိုက်နိုင်သဖြင့် ဒေါက်တာ ဝါဝါစိုး တယောက် မျက်နှာကလေး ရဲ ကနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ထို ရေဆော့သည့် နေရာတွင် ဝါဝါစိုး ကိုယ်လုံး အလှကို သတိထားမိသွားသော ကိုမြသာ တယောက် နောက်ပိုင်းတွင် ဝါဝါစိုး ကို မသိမသာ ခိုးခိုး ကြည့်နေမိလေသည်။ ဝါဝါစိုး ကလည်း ရေဆော့ပြီး ရေမိုးချိုးပြီးတော့ ဟော့ပင် အတိုလေး နှင့် အပေါ်က လက်ပြတ် ဘလော့လေးကို ဝတ်လိုက်တော့ ချောမွတ်နေသည့် ပေါင်တန်တို့မှာ ကိုမြသာ ကို လာရက်လှည့်ပါတော့ဟု ခေါ်မြူနေသလိုပင် ထင်မိတော့သည်။ ဝါဝါစိုး မျက်နှာ လေးမှာ လည်း သွယ်လျလျ ဖြင့် နှာတန်စင်းစင်း ၊ မျက်လုံး ကြီးတွေက သမင်မ မျက်လုံးလို ကျယ်ပြီး ရွမ်းလဲ့ နေသဖြင့် ကိုမြသာ တယောက် မျက်လုံး ချင်း ဆုံမိလိုက်လျှင် ရင်ထဲ ဒုန်းကနဲ ခုန်ခုန်နေရလေသည်။
ဒေါက်တာ ဝါဝါစိုး နှင့် မျက်လုံး ချင်း တခါနှစ်ခါ ဆုံမိပြီးသည့် အချိန်တွင် ကိုမြသာ စိတ်ထဲမှာ တခုခု ကို ခံစားနေရလေသည်။ ဖြစ်ချင်တော့ ကိုမြသာ နှင့် ဘေးချင်းယှဉ်ရက် ထိုင်ခုံတွင် ဆရာဝန်ကြီး ထိုင်ကာ ဆရာဝန်ကြီး ကတော် နှင့် ဒေါက်တာ ဝါဝါစိုးတို့မှာ ကား ရှေ့ဆုံး တန်းတွင် ထိုင်လေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ကိုမြသာ က ကားမောင်းရင်း မျက်လုံး စွေ ကြည့်လိုက်လျှင် ဒေါက်တာ ဝါဝါစိုး ပေါင်တန်တို့ကို မြင်နေရပြီး နောက်ကြည့်မှန် မှ ကြည့်လိုက်လျှင် ဒေါက်တာ ဝါဝါစိုး မျက်နှာလေးကို တွေ့နေရလေသည်။ ကိုမြသာ တယောက် ဝါဝါစိုး ပေါင်တန်တွေကို ကားမောင်းရင်း မသိမသာ ရှိုးနေရာမှ နောက်ကြည့်မှန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကို မျက်မှောင်ကလေး ကုတ်ကြည့်နေသော ဝါဝါစိုး ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ကိုမြသာ မှာ သူခိုးလူမိ သွားသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိပဲ ပြုံးပြလိုက်မိလေသည်။ ဝါဝါစိုး က သူ့ကို ပြန်မပြုံးပြပဲ မျက်လုံးချင်း လွဲသွားပြီး မသိချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်သဖြင့် ကိုမြသာ စိတ်ထဲ ထောင်းကနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။ ကောင်မ သူ့ ပစ္စည်း ကျတော့ ပြပြီး လူကို မတူသလို မတန်သလို ဆက်ဆံတယ်။ ဖင်ထောင်ပြီး စောက်ဖုတ်ပြဲသွားအောင် ဆောင့်လိုးပြစ်လိုက်ရဟွန်း ဟု ဒေါသဖြင့် တွေးနေမိလေသည်။
ကိုမြသာ မှာ ဒေါသ နှင့် တဏှာ ရောပြွမ်းပြီး လီးက မတရားတောင်လာရာ စတီယာရင်ဝှီး ကို တဖက်က ကိုင်ရင်း က ထောင်ထလာသော လီးကို လက်တဖက်ဖြင့် အသာ ဖိလိုက်သည်။ ထိုသို့ လီးကို လက်ဖြင့် ဖိရင်းမှ အခြေနေကောင်းတခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအရာက တော့ ခုန ရေဆော့ထားသဖြင့် အနည်းငယ်ပင်ပန်းနေသော ဆရာဝန်ကြီး နှင့် ဆရာဝန်ကြီး ကတော်တို့ မှာ မျက်လုံးများ ပိတ်ပြီး အိပ်မောကျနေကြပြီး ဒေါက်တာ ဝါဝါစိုး မှာသာ အပြင်ဘက် ရှုခင်းတို့ကို ကြည့်လိုက်၊ သူ့ဘက်ကို မသိမသာ ကြည့်လိုက် လုပ်နေသည်ကို တွေ့နေရသည်။ ကိုမြသာ ၏ ကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ကားပေါ်မှာ ပါလာသူတို့ အနက် ဆရာဝန်ကြီး၊ ဆရာဝန်ကြီးကတော် နှင့် ဒေါက်တာ ဝါဝါစိုးတို့ သုံးယောက်သာ မြင်နိုင်ပြီး ကျန်လူများမှာ ကိုမြသာ ဦးခေါင်း နောက်ဖက်ကို သာ မြင်နေကြရသည်ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ဆရာဝန်ကြီး နှင့် ဆရာဝန်ကြီး ကတော်မှာ အိပ်မောကျနေကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကိုမြသာ မှာ သူလီးကြီးကို ဖုံးဖိ မနေတော့ပဲ လက်တဖက်ဖြင့် တမင် ဆွပေးလိုက်လေသည်။ ထိုအခါ လီးကြီးမှာ ပုဆိုးအောက်မှ ဂီယာတံကြီးအလား ထိုးထောင်ထနေလေသည်။ ဒေါက်တာ ဝါဝါစိုးကို မသိမသာ နောက်ကြည့်မှန်မှ အကဲခတ်လိုက်ရာ သူ့လီးကြီးကို တချက်လှမ်းကြည့်လိုက် တာတွေ့ရပြီး ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ချက်ချင်းလှည့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကိုမြသာ က မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ပုဆိုးပေါ်မှ ပင် လီးကို အသာဖွဖွ ဆုပ်ကိုင် ပြီး ပိုမတ်လာအောင် ပွတ်သတ်ပေးလိုက်လေသည်။ နောက်တခါ နောက်ကြည့်မှန်မှ အကဲခပ်လိုက်တော့ ဝါဝါစိုး တယောက်လည်း မျက်လုံးလေး မှိတ်ပြီး အိပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝါဝါစိုး တယောက် တကယ် အိပ်ပျော်နေတာလား အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူလီးဆော့နေတာကို ခိုးကြည့်နေတာလား ဆိုတာကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေရသည်။
ကိုမြသာ တဏှာခိုး မှာ ငယ်ထိပ်ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရကား အဆုံးစွန်ထိ စမ်းဖို့ စိတ်ပေါက်သွားရလေသည်။ ဒေါက်တာ ဝါဝါစိုး ၏ မျက်တောင်ကော့ကြီးများ မှာလည်း ရှည်လျှားလှသည်ဖြစ်ရာ မျက်လုံးကို မှေးကြည့်နေသလားဆိုသည်မှာ ပြောရခက်လှပေသည်။ ကိုမြသာ တယောက် ဆရာဝန်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဟောက်သံပင် ထွက်နေလေပြီ။ ကိုမြသာ သူ့ခါးပုံစ ကို ဖြည်ချလိုက်ပြီး အောက်ကို အနည်းငယ် လျှောချလိုက်ကာ မာတောင်နေသော သူ့လီးကြီးကို ပုဆိုးအပြင်သို့ ထုတ်လိုက်လေသည်။ သူ့လီးကြီးကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပွတ်သတ်ပေးရင်း နောက်ကြည့်မှန်ထဲမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဒေါက်တာ ဝါဝါစိုး မျက်နှာ အနေအထား ပြောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူထင်ထားသည်မှာ မှန်နေပြီဟု သိလိုက်ရလေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဖီးမှာ အရမ်းတက်သွားပြီး မာတောင်နေသော သူ့လီးကြီးကို တချက်နှစ်ချက် ဆောင့်ပေးလိုက်လေသည်။ နောက် တော့ သူ့ပုဆိုးကို ပြန်ဖုံးလိုက်ရင်း ဖြစ်သလို ခါးမှာ ပတ်ထားလိုက်လေသည်။ အကြာကြီး သိပ်အရဲစွန့်လို့ မရမှန်း သူသိလေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း နောက် ကြုံလို့ အခွင့်အရေးရတာနှင့် ထို ဆရာဝန်မ ကို ဖန်ပြီး လိုးဖြစ်အောင် လိုးမည်ဟု အဓိဌာန် ချလိုက်လေသည်။
ဝါဝါစိုး မှာ လည်း သူထင်သည့်အတိုင်းပင်။ ကိုမြသာ ၏ ရမက်ခိုးဝေနေသော အကြည့်ကို ရိပ်စားမိလေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမ ပေါင်တန်တွေကို တမင် မဖုံး ကွယ်ပဲ ပြထားခြင်းဖြစ်လေသည်။ ကိုမြသာ ပုဆိုးအောက်မှ လီးကြီးထောင်ထလာတော့ မသိမသာ ခိုးကြည့်ရင်းက မျက်လုံးကို မှေးကာ အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်ပြီး ကြည့်နေခြင်းဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ကိုမြသာ တယောက် ပေါ်တင်ပြီး ထိုကဲ့သို့ ပုဆိုးကို ဆွဲချကာ လီးကြီးကို ထုတ်ပြလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ရုတ်တရက် မျက်နှာအိုးတိုးအန်းတန်း ဖြစ်သွားရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ နောက် ကိုမြသာ ပုဆိုးကို ပြန်ဖုံးလိုက်တော့ သူမ လည်း တကယ်ပင် မျက်စေ့ကို မှိတ်ကာ အိပ်လိုက်တော့သည်။
………….
ညဘက် ကျော်ကြီး နှင့် ဖုံးဆက်တော့ ထိုအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်လေသည်။ ကျော်ကြီးမှာ စိတ်အား ထက်သန်စွာဖြင့်၊
“ဟာ ဒီကောင် ချစ်ကို တအား လိုးချင်နေပြီထင်တယ်၊ ရုံးမကြောက် ဂါတ်မကြောက် လုပ်ပြနေတယ်ပေါ့”
“ဟွန့် သူ လုပ်ချင်တော့ရော ချစ်က ဘာလုပ်ရမှာလဲ ကားသမားကို၊ ချစ် အဆင့်အတန်းနဲ့ က တန်မှ မတန်တာ မောင်ကလည်း”