အခန်း ၄။
ဝါဝါစိုး မှာ တကယ်လည်း ရှောင်ခဲ့သည်။ ကိုမြသာ နှင့် မျက်လုံးချင်းမဆုံ မိအောင်၊ လူချင်း နီးနီးကပ်ကပ် မနေဖြစ်အောင်ကို ရှောင်ခဲ့လိုက်သည်။ ကိုမြသာ မှာ ပိုပြီး စိတ်တွေကြွလျှက်၊ ဘာမှ လည်း မလုပ်နိုင်၊ ညဘက် အိပ်ချိန် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ကာ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် ဂွေလှိမ့် ပြီး စိတ်ဖြေဖျောက်ပြစ် လိုက်ရသည်။
ခရီးက ပြန်လာပြီး နောက်ရက်ပိုင်း များတွင် ဝါဝါစိုး တယောက် ဇွဲမာန်ကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီမို့ ဘာများ ဖြစ်သလဲ ဟု တွေးနေမိသည်။ သူ့မိန်းမ ဆီ ပြန်သွားတာ နေမှာပေါ့၊ ကိုယ်နဲ့ ဘာဆိုင်တာမှတ်လို့ ကိုယ်က ဘာလို့ သတိရနေရတာလည်းဟု လည်း ပြန်တွေးနေမိသည်။ သုံးလေးရက် ကြာပြီး တနေ့ ဝါဝါစိုး ဂျူတီချိန်ပြီး လို့ ဆေးရုံ က နေထွက်လာတော့ သူမ ဘေးနားမှာ ကားတစီး ထိုးရပ်လာသည်။ မောင်းသူ ကို ကြည့်လိုက်တော့၊ ဇွဲမာန်။
“ဟဲ့ ဇွဲမာန် ဘယ်ပျောက်နေတာလဲဟ၊ မတွေ့ရတာတောင်ကြာသွားပြီ”
ဇွဲမာန်မှာ သူမ ထက် ငယ်သဖြင့် ဝါဝါစိုး က နာမည်ကို သာ ခေါ်တော့သည်မှာ ကြာပြီ။ အစပိုင်း က ကိုဇွဲမာန် ဟု ခေါ်သော်လည်း နောက် ရင်းနှီးလာသဖြင့် သူမ က ဇွဲမာန်ဟု ခေါ်ပြီး ဇွဲမာန်က သူမ ကို အမဝါ ဟု ခေါ်လေသည်။ ဇွဲမာန်က ကိုယ်ကို ကိုင်းကာ တံခါးလှမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သဖြင့် ဝါဝါစိုး က ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဟုတ် အမဝါ ကျနော် အိမ်ခန ပြန်သွားလို့ မနက်က မှ ပြန်ရောက်တာ”
“အော် ဟုတ်လား မသိပါဘူးကွာ၊ အလုပ်များ ပြီးသွားလို့ တို့ကို တောင် မနူတ်ဆက်နိုင်တော့ပဲ လစ်သွားပြီလားလို့”
“အော် အလုပ်က တော်တော်နဲ့ ပြီးမှာ မဟုတ်သေးပါဘူး အမဝါရဲ့၊ အိမ်က မပြန်တာ ကြာလို့ ခနပြန်တာပါ”
“အင်းပေါ့ မိသားစု နဲ့က လည်း အကြာကြီးခွဲနေလို့ က မကောင်းဘူးလေ”
ဇွဲမာန်က တော်တော်နှင့် စကားပြန်မပြော တခုခု ကို စဉ်းစားနေပုံ၊ နောက်တော့၊
“အမဝါ တခုခု စား ရအောင် ကြေးအိုး ဖြစ်ဖြစ် တနေရာ သွားစားရအောင်”
“အင်း သွားလေ၊ တို့လည်း ကြေးအိုး မစားရတာကြာပြီ”
ဇွဲမာန် နှင့် ရင်းနှီးနေတာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ နှစ်ယောက်အတူ စားသောက်ဆိုင် သွားကြတာကတော့ ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်လေသည်။ ကြေးအိုးဆိုင် ရောက်တော့ ကြေးအိုးမှာရင်း ဇွဲမာန်က ဘီယာ မှာတော့ ဝါဝါစိုး လည်း တလုံး မှာ ကာ သောက်ကြလေသည်။ ဘီယာအရှိန်ကလေးဖြင့် စားကြသောက်ကြ စကားပြောကြ နှင့် တယောက် နှင့် တယောက် ငယ်ပေါင်းတွေပမာ မိမိတို့အကြောင်းတွေကို ရင်ဖွင့်မိကြသည်။ ဇွဲမာန်က သူ့ မိန်းမ နှင့် အဆင်မပြေကြောင်း၊ ယခု တခေါက်ကလည်း သူမှ မလာရင် အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတော့မလိုလို ချိန်းခြောက်နေ ၍ဖြစ်ကြောင်း၊ မိမိ မှာလည်း သား သံယောဇဉ်ကြောင့် ပြန်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း၊ ရောက်တော့လည်း လင်မယား စကားအခြေအတင် နှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့ရသည်သာ အဖတ်တင်ကြောင်း၊ မိမိ အိမ် မိမိ ပြန်သွားပြီး အိမ်ရှေ့ခန်း ဆိုဖာပေါ်မှာ အိပ်ခဲ့ရသည့် အဖြစ်က တော့ ဆိုးဝါးလှကြောင်း ဇွဲမာန် က ငြီးပြလေသည်။ ဝါဝါစိုး ကတော့ သူမ နှင့် သူမ ယောက်ျား တို့ မှာ တမြို့ စီ ဖြစ်နေရပြီး ပိတ်ရက်ခြင်း တူဖို့ က အတော်ရှားကြောင်း၊ မိမိ အလုပ်အားသည့် ရက်များတွင် ကျော်ကြီးက တမြို့နယ် ရောက်နေကြောင်း များသော အားဖြင့် ဖုံးဖြင့် သာ စကားပြောဖြစ်နေကြောင်း ကို ပြောပြလေသည်။ ဇွဲမာန်က ဝါဝါစိုး ကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်းက၊
“အင်း အမဝါ လို မျိုး မိန်းမ ချောချော ဆက်ဆီကျကျ လေးကို ရထားပြီးတော့ မှ ဗျာ ဒီလူကလည်း ၊ ကျနော်တော့ နားမလည်နိုင်ဘူး၊ ကျနော်သာ ဆိုရင် အမဝါ လုပ်တဲ့နား မှာ ပဲ ရတဲ့ အလုပ်ရှာပြီး တော့ လုပ်မှာပဲဗျာ”
ဇွဲမာန် အပြောကို ဝါဝါစိုး က ပြုံးပြီး ကြည့်နေသဖြင့် ဇွဲမာန်က မိမိ ပါးစပ်လွန်သွားသည်ကို သတိရလိုက်သည်။
“အာ ဆောရီးနော် အမဝါ၊ ကျွန်တော် ဘာသဘောနဲ့ မှ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ရပါတယ်ကွာ၊ တို့ကို အဲလို မြှောက်ပြောပေးမဲ့လူ မရှိတာ ကြာပါပြီ ခစ်ခစ်၊ တို့ ယောက်ျားက တို့ကို ပိန်တာရိုးလို့ ခေါ်တာ တခါတလေ၊ သူက အကိတ်ကြီးတွေမှ သဘောကျတာလေ”
“ဟာ မဟုတ်တာ အမဝါက ဘယ်က ပိန်တာရိုးက မှာလဲ အဲလောက် ဆက်ဆီ ဖြစ်တာကို၊ အမဝါသာ ဓါတ်ပုံ သမား ပရော်ဖက်ရှင်နယ်နဲ့ ရိုက်လိုက်ရင် နန်းမွေစံ တို့ ထိုင်ငိုသွားလောက်တယ်”
“အယ် ဒီကောင်လေး ကိုယ့်အမ ကို မဟုတ်တရုတ်တွေ လာပြောနေတယ် ခစ်ခစ်”
ဝါဝါစိုး က သူမ နူတ်ခမ်းလှလှလေး တွေ ကြားမှ ညီညီညာညာ သွားလေးတွေ ဖွေးကနဲ ပေါ်လာအောင် ရီမောလိုက်ရင်း ဇွဲမာန် လက်မောင်း ကို လှမ်းရိုက်လိုက်သည်။ ဇွဲမာန် က ဝါဝါစိုး လက်ကလေးကို ဖမ်းဆုပ် ထားလိုက်ကာ ပြန်မလွှတ်သေးပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရင်းမှ၊
“ဘယ်က မဟုတ်တရုတ်ကမှာလဲ ကြည့်ပါလား ဒီလက်ချောင်းလေး တွေက ဖေါ့ဖယောင်းလေးတွေလိုပဲ ချောမွတ်ပြီး အိစက်နေလိုက်တာ၊ ပန်းပွင့်ချပ်လေးတွေ ကျနေတာပဲ”
ဝါဝါစိုး က သူမလက်ကို ပြန်မရုတ်သေးပဲ ဇွဲမာန် ၏ ခပ်တည်တည်လုပ်ထားသော မျက်နှာကို ပြုံးစေ့စေ့လေးဖြင့် ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဇွဲမာန် က ဝါဝါစိုး လက်ကလေးကို အသာပက်လက်လှန်လိုက်ပြီး ဗေဒင်ဟောမည့် သူကဲ့သို့ သူမ လက်ဖဝါးပြင်ကို သူ့လက်ချောင်း ထိပ်ကလေးဖြင့် ပွတ်သပ်ထိတွေ့နေလေသည်။ ဝါဝါစိုး ၏ လက်ဖဝါးမှ ဇွဲမာန် လက်ချောင်းထိပ်က လျှပ်စစ်ဓါတ်တခု စီးဝင်လာသလို သူမ အသွေးအသား တွေကို တဖျင်းဖျင်း ထ ပြီး သူမ ပေါင်တွင်းသားများ ဆီသို့ပင် တိုက်ရိုက် ရောက်သွားသလိုပင်ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ပိပိလေး မှာ အရည်ကြည်တို့ စိုစွတ်နေပြီကော။ သူမ လက်ကို ဇွဲမာန်လက်မှ ဆွဲယူဖို့ ကြိုးစားလိုက်သော် လည်း တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဇွဲမာန်ကြောင့် ပြန်ဆွဲလိုက မရ၊ အတင်းကာရောကြီး ရုပ်ပျက် ဆင်းပျက် ဖြစ်လောက် အောင် ကလည်း မရုန်းချင်၊ တော်ကြာ သူက သဘောရိုးကို ကိုယ်က အရမ်း အကဲဆတ်သည်ဟုလည်း အထင်မခံခြင်။ သို့သော်လည်း ဇွဲမာန် ၏ လက်နှင့် သူမ လက်တို့ စီးကူးနေကြသည့် ဖိုမ ဓါတ်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သူမ ရင်တွေ ဖိုလာရသည်။ သူမ မျက်နှာလေးလည်း ပန်းနုရောင် သန်းလာလေပြီ။
ဇွဲမာန် အနေနှင့်လည်း ဝါဝါစိုး ၏ နူးညံ့ လှသော လက်ဖဝါးလေး ကို ကိုင်ထားပွတ်သတ်နေရသည်မှာ ပြန်မလွတ်ချင်လောက်အောင် အရသာ တွေ့နေပြီး သူ့လီးကြီးမှာ လည်း ဘောင်းဘီအောက်မှာ အရမ်းကို မာတောင်ထနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ယခု အချိန်သာ သူတို့ နှစ်ယောက် သာ အခန်းတခု ထဲမှာ ဆိုရင်တော့ အတင်းတက်လိုး မိတော့မှာ သေခြာသလောက်ဖြစ်လေသည်။ ဝါဝါစိုး မျက်နှာလေးမှာလည်း ပန်းနုရောင်သွေး ဖြန်းနေသဖြင့် သူမ လည်း သူ့လို ပင်ဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ သူ အလိမ္မာ သုံး ရင် စားရနိုင်သည် ဆိုတာကို တွေးလိုက်ပြီး ဝါဝါစိုး လက်ကလေးကို အသာပြန်လွှတ်လိုက်လေသည်ု။
“ဆောရီး အမဝါ၊ အဟီး အမဝါ လက်ကလေး တွေက အိစက်နေတာမို့ ရုတ်တရက် မလွှတ်မိတော့ဘူး “
ဝါဝါစိုး လည်း သူမ ပိပိ ပြဿနာကို အိမ်ပြန်ရောက်မှ ဒီဂျေပွတ်တော့မည်ဟု တွေးရင်း၊
“ကဲ ပါ ပြန်ကြရအောင် ဘိုက်လည်း ပြည့်ပြီ၊ လူလည်း တနေ့လုံး အလုပ်များထားလို့ ပင်ပန်းပြီး နှုံးနေပြီ”
“ဟုတ်ကဲ့ အမဝါ”
ဒီတခါ ဝါဝါစိုး အခန်းရှိသည့် တိုက်ရှေ့ရောက်တော့ လွတ်နေသည့် ပတ်ကင် တခု တွင် ကားကို ထိုးရပ်လိုက်သည်။ ခါတိုင်း ဆိုလျှင် တိုက်ရှေ့မှာ ပင် ကားကို ရပ်ပေးပြီး ဝါဝါစိုး က ဆင်သွားနေကြ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကတော့ မိုးလည်း နည်းနည်းချူပ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဇွဲမာန် က လှေခါးနားသို့ လိုက်ပို့ ပေးမလို့ ကားထဲက ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ဝါဝါစိုး ကလည်း ဘာမှ မပြောသဖြင့် လှေခါးရင်းနားသို့ လိုက် သွားလေသည်။ ဇွဲမာန် တယောက် သူ့ရှေ့မှ လျှောက်သွားသော ဝါဝါစိုး တကိုယ်လုံး ကို အနောက်မှ အားရပါးရ ကြည့်မိလေသည်။ ဝါဝါစိုး မှာ အပေါ်ပိုင်း မှ လက်စက အနီရဲရဲ အသားပျော့ပျော့လေးကို ခါးကျပ်ကလေး ဝတ်ထားပြီး အောက်မှ အနီအောက်ခံ ပေါ်အဖြူရောင် ပန်းပွင့်သေးသေးလေးများ ဖေါက်ထားသည့် ထမိန်လေးကို လည်း တင်းတင်းလေး ဝတ်ထားရာ သူမ ၏ ဝိုင်းစက်နေသော တင်ကလေး က လုံးကျစ်နေသည်။ သူမ ၏ အသား ဖွေးဖွေး လေး နှင့် အရမ်းကို ကြည့်ကောင်းနေလေသည်။ တင်လေးမှာ လုံးကျစ်နေသော်လည်း ဒေါက်ဖိနပ် အမြင့် ကြောင့် လမ်းလျှောက်သည့် အချိန်မှာ အနောက်ဖက်ကို ဆပ်ကနဲ တုံ ကာ သွားလိုက်သည်မှာ ကုံးကိုက်ချင်စရာ ကောင်းလှတော့သည်ဟု တွေးနေမိသည်။
ဇွဲမာန် မှာ သတိလက်လွှတ် ကြည့်ကောင်းကောင်း နှင့် ဝါဝါစိုး နောက်ပိုင်းအလှလေးကို ဇိမ်ခံကြည့်ရင်း လှေခါးမှ တက်လိုက်လာခဲ့လေသည်။ ဝါဝါစိုး မှာ ပထမထပ်မှာ နေသည်မို့ သူမ အခန်းဝ ရောက်တော့ အခန်းတံခါးကို သော့ဖွင့်ရင်း မှ နောက်ဖက်လှည့်ကာ၊
“ဟဲ့ ဇွဲမာန် ကျေးဇူးပါပဲကွယ် ညနေစာ ပြုစုတာကို နောက်တခါကျရင် ငါကျွေးပါ့မယ်”
ဟု နူတ်ဆက်တော့မလို့ လှည့်ပြောလေသည်။ ဇွဲမာန်မှာလည်း အပေါက်ဝတွင် ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ရပ်နေရင်းက၊
“ဟာ ရပါတယ် အမဝါက လည်း ၊ ဒါနဲ့ မရိုမသေ အပေါ့လေး ခန သွားလို့ ရမလား”
“အင်း ဝင်ခဲ့လေ ရတာပေါ့ဟ”
ဇွဲမာန်က နောက်ဖေးဘက်ကို လျှောက်သွားကာ အိမ်သာထဲ ဝင်လိုက်သည်။ အိမ်သာ ရေချိုးခန်းမှာ တွဲလျှက်မို့ သေးကို မတ်တတ်ရပ် ပေါက်ရင်းက သူ၏ ထောင်မတ်နေသော လီးကို တချက် နှစ်ချက် ပွတ်လိုက်မိသည်။
နောက် တော့ စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
ဝါဝါစိုး က ဇွဲမန် နောက်ဖေးဘက်ထွက်သွားတော့ သူမ အိမ်ရှေ့ အခန်းတံခါးကို ပြန်ပိတ်ကာ ကလန်ကချလိုက်သည်။ သူမ ရင်တွေ ခုံ နေလေပြီ။ ဒီည ကျော်ကြီး ဆီ ဖုံးခေါ်ရင်တော့ ဇွဲမာန် နှင့် ကြေးအိုးသွား စား ကြရင်း သူမ လက်ကိုင်တာက အစ နောက် ဘာညာ သရကာ တွေကို ပိုပို သာသာ ပြောရင်း သူမ ဒီဂျေ ပွတ်ရတော့မည်ဟု တွေးနေမိသည်။ နောက်တော့ သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း ရေငတ်သလို မို့ နောက်ဖေးဘက်လျှောက်လာတော့ ရေချိုးခန်းက ထွက်လာသော ဇွဲမာန် နှင့် ဆုံလေသည်။
သူမ အနားရောက်လာတော့ ဇွဲမာန်က ရုတ်တရက် ဆွဲဖက်ကာ သူမ နူတ်ခမ်းတို့ ကို နမ်းစုပ် လိုက်တာကို အလစ်ခံလိုက်ရလေသည်။
“ဟင် မင်းမင်း ဘာလုပ်တာလဲ”
“အမဝါ ရယ် ကျွန်တော် မနေနိုင်တော့ဘူးဗျာ၊ အမဝါကို ကျွန်တော် ချစ်နေမိပြီ”
“အို တော်တော် မဟုတ်တာ၊ ငါ့မှာ ယောက်ျားနဲ့လေ နင်လည်း အိမ်ထောင်နဲ့ဟာကို မဖြစ်နိုင်တာ”
“အဲဒါတွေ ကျွန်တော်မသိတော့ဘူးဗျာ ကျွန်တော် အမဝါကို ချစ်ချင်တာပဲ သိတော့တယ်”
နဂိုထဲက ရမက် ဆန္ဒတွေက ထနေပြီ ဖြစ်သော ဝါဝါစိုး အတွက်က တော့ ဆက်ငြင်းဆန်ဖို့ အားမရှိတော့ခြေ သူမ နူတ်ခမ်းတွေကို အငမ်းမရ နမ်းစုပ်လာသော ဇွဲမာန် ပါးစပ်တွေကို လည်း သူမ က ပြန်နမ်းစုပ်နေမိပြီ၊ ဇွဲမာန် လက်ဖဝါးတွေက သူမ တင်ပါးလုံးတွေကို အားမလို အားမရ ဆုပ်ကိုင် ဖျစ်ညှစ် တာခံနေရပြီး သူမ ပိပိလေး ကလည်း အရည်တွေ စိုစွတ်နေလေပြီ။
ဝါဝါစိုး လည်တိုင်လေးကို ဇွဲမာန် နူတ်ခမ်းလေး ဖြင့် ဖွဖွလေး စုပ်နမ်းကာ လျှာဖြင့် ရက်လိုက်တော့ ဝါဝါစိုးဒူးလေးတွေ ညွှတ်ခွေကျသွားသဖြင့် ဇွဲမာန် လည်ပင်းကို သူမ လက်တွေဖြင့် ဆွဲကာ ခိုလိုက်ရသည်။ ဇွဲမာန်က ဝါဝါစိုး ခါးလေးကို ကိုင်ဖက် ကာ နောက်ပြန်လေး တွန်းရင်းက သူမ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။ ဝါဝါစိုး ကို သူမ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်စေပြီးမှ ဝါဝါစိုး နှင့် မျက်လုံး ချင်း စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ကာ၊
“မမဝါ…. ကျွန်တော် ချစ်တော့မယ်နော် “
ဟု ပြောလိုက်လေသည်။ ဝါဝါစိုး က သူမ အောက်နူတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ကာ ဇွဲမာန်ကို ပြန်ကြည့်ရင်းက ဇွဲမာန် ခေါင်းကို ဆွဲယူလိုက်ကာ သူမ နူတ်ခမ်းများဖြင့် ဇွဲမာန် နူတ်ခမ်းတွေကို အငမ်း မရ နမ်းစုပ်လေသည်။ ဇွဲမာန်က လည်း ဝါဝါစိုး ကို ပြန်လည်နမ်းရှုတ်ရင်းက သူ့ခါးပတ် ကို ဖြုတ် ဘောင်းဘီဇစ်ဖြုတ်ချကာ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ပါတခါထည်း ချွတ်ချလိုက်သည်။ ဝါဝါစိုး ခါးမှ ထမိန်ကိုလည်း ဆွဲဖြည်ချနေရာ ဝါဝါစိုး က ဖင်ကလေး ကြွပေးလိုက်သဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကွင်းလုံး ပုံ ဆွဲချွတ်ချလိုက်လေသည်။ ဝါဝါစိုး ၏ အနီရောင် ပင်တီလေး က ပိပိလေး နေရာမှာ အရည်စို ကွက်ရွဲနေလေပြီ။ ဝါဝါစိုး ၏ဘလော့ အင်္ကျီရှေ့ကြယ်သီးတွေကို ဇွဲမာန်က ဖြုတ်နေစဉ် ဝါဝါစိုး ကလည်း ဇွဲမာန် ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို ဖြုတ်နေလေသည်။ အခုတော့ ကုတင်ပေါ် ထိုင်လျှက် ဘရာဇီယာ အနီလေး နှင့် ပင်တီအနီလေး သာ ကျန်ပြီး ဖြူဖွေး ဝင်းမွတ်နေသည့် အသားအရောင် ဖြင့် ဝါဝါစိုး တယောက်။ တောင့်တင်း ကျစ်လစ်သည့် ကိုယ်ခနွာ၊ မာတောင် တောင့်တင်း နေသည့် လီးကြီး က ထိုးထိုးထောင်ထောင်ဖြင့် သူမ ရှေ့ မတ်တတ်ရပ်နေသော ဇွဲမာန် ကို ရမက်ပြင်းပြ သည့် အကြည့်တွေဖြင့် ကြည့်နေမိလေပြီ။